گل من گریه مکن

گل من گریه مکن
که در اینه ی اشک تو غم من پیداست
قطره ی اشک تو داند که غم من دریاست
گل من گریه مکن
سخن از اشک مخواه
 که سکوتت گویاست
از نگه کردنت احوال تو را می دانم
دل غربت زده ات
بی نوایی تنهاست
من و تو می دانیم
چه غمی در دل ماست
 گل من گریه مکن
اشک تو صاعقه است
تو به هر شعله ی چشمان ترم می سوزی
بیش از این گریه مکن
که بدین غمزدگی بیشترم می سوزی
من چو مرغ قفسم
تو در این کنج قفس بال و پرم می سوزی
گل من گریه مکن
 که در ایینه ی اشک تو غم من پیداست
فطره ی اشک تو داند که غم من دریاست
دل به امید ببند
نا امیدی کفرست
چشم ما بر فرداست
ز تبسم مگریز
در دندان تو در غنچه ی لب زیباست
گل من گریه مکن 

  (مهدی سهیلی)

تو آمدي و مرا عاشق کردي، عاشق آن قلب پر از محبتت کردي!

مرا در اين دنياي عاشقي در به در کردي!

بدان که من به آساني گرفتار تو نشدم ! در اين راه عاشقي سختي کشيدم ، درد

کشيدم ، انتظار سختي کشيدم تا با تو و عاشق تو بمانم!

تو با ماندنت در کنارم کاري کن که همه اين سختي ها را از ياد ببرم!

اينک که من گرفتار تو شدم و راهي براي بازگشت به سوي تنهايي ندارم تا آخر راه با

تو مي مانم ، بدان که براي عشقت جان خواهم داد!

زندگي ام فداي تو ، اين قلب کوچک و پر از غمم براي تو ، اين همه احساس پر از

عشق در وجودم نيز تقديم به تو!

بدان که بيشتر از همه چيز دوستت دارم ، دوستت دارم ، دوستت دارم و دوستت دارم

باز مي نويسم که دوستت دارم ، عزيزم خيلي دوستت دارم!

تکرار مکرر کلمه دوستت دارم را باز به زبان خواهم آورد تا بيشتر از هر لحظه اي باور

کني که من بيشتر از هر زماني و بيشتر از هر چيزي دوستت دارم عزيزم!

اينهمه سختي و اينهمه انتظار و اينهمه غم و غصه در اين لحظه هاي عاشقي نشان

از عشق و دوست داشتن من نسبت به تو مي باشد

تو باور نکني خداي عاشقان باور دارد که دوستت دارم !

کلمه مقدس دوست داشتن و ابراز آن به تو با گفتن آن کلمه نيست ، با نوشتن و يا

حس کردن آن نيست ، بايد با ماندن تا آخرين لحظه زندگي ام به تو ثابت کنم که

دوستت دارم!

شايد زماني که مرگم فرا برسد بفهمي که من چقدر تو را دوست داشته ام ! بفهمي

که چقدر من براي رسيدن به تو سختي کشيدم ، و زمان مرگم باور کني که به حرفم و

عهدي که با تو بستم پايبند بودم!

آري پس اي خداي بزرگ کاش زودتر مرگ من فرا رسد تا يارم باور کند چقدر او را

دوست ميداشتم!

قدر مرا بدان اي يار ، غرورم را در آن سرزمين تنهايي ها شکستي ، مرا تسليم آن

قلب پاک و از عشقت کردي ، مرا در اين دنياي عاشقي دربه در کردي ، مرا وابسته آن

قلب پر از محبتت کردي ، اينک که تو مرا عاشق کردي بيا و تا پايان راه با من باش !

بيا و مرا پشيمان از اين عاشق شدن نکن و مرا وسوسه نکن که دوباره با تنهايي

باشم!

تنهاي تنها بودم ، اما اينک با تو هستم ، هستم مي مانم و خواهم ماند و بارها گفته ام

و ميگويم و خواهم گفت که دوستت دارم ، باز ميگويم که دوستت دارم … دوستت

دارم و دوستت دارم ……. آري دوستت دارم !

اين کلمه را از حفظ نميگويم ، اين کلمه مقدس را از ته دلم ميگويم .آري از ته دلم با

صداي آهسته ميگويم که دوستت دارم!

او که چون آیینه با من روبرو بود

درد و نفرین درد و نفرین بر سفر باد

سر نوشت این جدایی دست او بود

                                                                     این جدایی دست او بود

گریه نکن که سر نوشت گر مرا از تو جدا کرد

عاقبت دلهای ما را با غم هم آشنا کرد

چهره اش آیینه ی کیست؟ آن که با من روبرو بود

درد و نفرین بر سفر این گناه از دست او بود

                                                                      این گناه از دست او بود

ای شکسته خاطر من روزگارت شادمان باد

ای درخت پر گل من نوبهارت ارغوان باد

ای دلت خورشید خندان سینه ی تاریک من

سنگ قبر آرزو بود    سنگ قبر آرزو بود

             سنگ قبر آرزو بود

آنچه کردی با دل من غصه ی سنگ و صبوح بود

من گلی پژمرده بودم گر تو را صد رنگ و بو بود

ای دلت خورشید خندان سینه ی تاریک من

سنگ قبر آرزو بود    سنگ قبر آرزو بود

                                                                 سنگ قبر آرزو بود

ای شکسته خاطر من روزگارت شادمان با

ای درخت پر گل من نوبهارت ارغوان باد

ای دلت خورشید خندان سینه ی تاریک من

سنگ قبر آرزو بود    سنگ قبر آرزو بود

             _{سنگ قبر آرزو بود}

هنوز وقتی بارون تو کوچه می باره
دلم غصه داره، دلم بی قراره
نه شب عاشقانه س، نه رؤیا قشنگه
دلم بی تو خونه، دلم بی تو تنگه
یه فانوسِ مُرده تو برقِ چشامه
بدونِ تو حسرت همیشه باهامه

تو بارون که رفتی، شبم زیرُ رو شُد!
یه بغضِ شکسته رفیقِ گلو شد!
تو بارون که رفتی، دلِ باغ چه پژمرد!
تمامِ وجودم تو آیینه خط خورد

تا بهشت دو قدم راه داریم:

قدم اول: خودمان را با دیگران مقایسه نکنیم

قدم دوم: در بهشتیم.

وقتی خدا آمد آنچه داریم و نداریم از بین می رود

و بعد غم از بین می رود.

گاهی در فکرمان با کسی دعوا می کنیم به او ناسزا می گوییم

و احساس نمی کنیم کار نادرستی مرتکب شده ایم.

وقتی حرف بد می زنید در فکر شما حضور پیدا می کند

و همین روح را آلوده می کند.

تمام گرفتاری های ما دوری از خداست

گاهی فکری شما را خیلی اذیت می کند

رهایش کنید راحت می شوید.

نباید خود را در چنگال ذهن بد گرفتار کنید.

خداوند غیور است

 نمی خواهد گناه بنده اش فاش شود.

تا می توانید دل کسی را نشکنید...

دل شکستن توفیق را از انسان می گیرد.

کسی را سر زنش نکنید

شاید این سرزنش شما را به وضعیت مشابهی دچار کند.

برگرفته از کتاب ان